De stilte

Soms heb ik geen woorden die gevormd kunnen worden en als klanken mijn mond verlaten…

Met deze zin begon ik in een post welke ik, na lange tijd van stilte, weer op mijn sociale media plaatste. Een stuk tekst die ontstond. Intuïtief. Tekst die voor iedereen weer een andere betekenis kan hebben, een eigen invulling, een eigen waarheid.

In stilte, niet in stilstand

Ook nu ontstaat het…lang in stilte, maar niet in stilstand geweest. Een innerlijke dialoog, of eigenlijk meer een interne recalibratie.
Ik voel de behoefte om mijn binnenwereld woorden te geven en op papier te zetten. Mijzelf zichtbaar te maken. Iets wat ik lange tijd op verschillende manieren probeerde, maar niet ‘natuurlijk’ voor mij voelde. Zoekende naar wat bij mij past, wat mij weerspiegelt. Zo ook Soul writer welke ik probeerde een podium te geven. Iets in mij wil gezien, gehoord en gevoeld worden. Ik koppelde dat aan mijn angst, overtuigingen, tekort. Vanuit deze energie kon het niet ontstaan. Niet vrijelijk en als een ripple-effect.
Ik besloot het los te laten…te richten op mijn dagelijkse leven, waarbij ik mocht bouwen aan een fundament.

Energie in flow

Op dit moment ‘roept’ Soul writer mij, maar ik mag het anders gaan benaderen. Een andere energie mee geven. Een energie die met mij meebeweegt en vibreert op mijn zuivere energie. Een energie vanuit liefde, overvloed en vertrouwen. Vanuit flow.
Wat nu betekent dat je op dit moment dit stuk leest. In kleine stapjes terug naar wat echt bij mij past.
Terug naar de kern. Wanneer er geen enkele belemmering is, alle vrijheid heb en vanuit mijn diepste verlangen, dan is het schrijven vanuit mijzelf, intuïtief schrijven, het allerliefst wat ik doe. Zuiver, eerlijk, open, liefdevol, verbindend en een lichtje verspreiden. Dat is het. Niets meer, niets minder.

Gewoon is genoeg

Klein en intiem. Kwetsbaar en voelbaar. Vrij en spelen. Gewoon wie ik ben. De ik wat zo vanzelfsprekend is, moeiteloos. Geen maskers, geen audities. Gewoon mezelf.

De laatste zin in de post waar ik net over schreef, luidt:

Genoeg woorden, zonder betekenis.
Soms is dat gewoon al genoeg.

Stilte zegt meer dan duizend woorden

In de pauze, de stilte, daar zit de betekenis. Het moment van zijn. Niet het optreden zelf, niet de show, niet de woorden. Alles wat niet gezegd wordt, krijgt betekenis. We willen altijd zoveel in woorden uitdrukken, vertellen hoe we ons voelen. Stiltes opvullen met woorden. Woorden die eigenlijk niets zeggen. De stilte verraadt wie wij werkelijk zijn. Woorden worden gevormd in ons hoofd. Waar wij de werkelijkheid creëren, een werkelijkheid die niet echt bestaat.
Hoe meer woorden, hoe meer die werkelijkheid een bestaansrecht krijgt. In de pauzes verliezen deze woorden hun waarde. De woorden worden minder zwaar, krijgen minder betekenis.

Ontstaan van ruimte

Hoe langer de pauzes, hoe meer ruimte er ontstaat met alles en niets. De ruimte van de ziel, voor de ziel.
Woorden vervliegen, vervagen, verdwijnen. De stiltes trillen na, worden opgeslagen. Als een ripple-effect, licht en liefde. Stiltes zijn universeel. Wereldwijd worden stiltes en pauzes begrepen en verstaan.

Zichtbaar via woorden

Zo ook mijn eigen stiltes. In stilte gevoeld en ervaren. Ik leer veel van mijn stilte en toch probeer ik die stiltes alsnog te vertalen in woorden. Zodat ook mijn mind ervan kan leren en begrijpen. Zodat ik mijn zichtbaarheid kan tonen aan jou. Zichtbaarheid op een manier die mij past, waar ik mag spelen met woorden. Want ik blijf ten slotte een woordengoochelaar en mijn binnenwereld te delen op een toegankelijke manier: middels woorden.

Ja, ik heb het gemist om op deze manier, de woorden op papier te laten verschijnen. Vanuit mijn intuïtie en hart. Verbonden met jou via mijn woorden.
Waarbij de woorden in stilte nog mogen resoneren, nestelen en ervaren worden…